Drie dagen, vijf via ferrata’s, heel veel staalkabel in onze handen en af en toe een Kaiserschmarren – ons klettersteig-avontuur in het Stubaital in Tirol was fantastisch. Samen met een bergvriend reisde ich dwars door het Stubaiatal, soms met de bus, soms met de fiets, op zoek naar de mooiste klettersteigen. Hier lees je over onze ervaringen. Spoiler: Stubai is een paradijs als je fan bent van via ferrata’s.

Disclaimer: Dit artikel bevat reclame voor mijn samenwerkingspartner Tourismusverband Stubai Tirol, die mij voor deze reis heeft uitgenodigd. Alles wat je in dit artikel leest, is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en mening.

Dag 1: Warming-up op de Kreuzjoch – klettersteig met uitzicht oefenen

De mist hangt nog dik in het dal als Patrick en ik op de parkeerplaats in Fulpmes aankomen. Ik kom uit hetzelfde mistige Beieren, hij uit het zonnige zuiden. “Waarschijnlijk een beetje ander weer vandaag, hè?” – grijnst hij. Maar hé, we zijn hier om te klimmen, niet om te zonnebaden.

We nemen de gondel van de Kreuzjochbahn omhoog – nog verder het grijs in, maar laten ons niet afschrikken en lopen naar het het Alpin-Erlebnispark. We vinden snel de start van de oefenklettersteig – maar eerst zetten we nog even koffie. Lekker. De koffie dampt, het aroma vermengt zich met de vochtige geur van mos.

De via ferrata zelf is kort maar afwisselend: een paar steile passages, dan weer makkelijk begaanbaar terrein, meestal direct op de bergrug. De zekering met staalkabels en beugels is uitstekend, soms hebben we zelfs heel even een uitzicht. Als de wolken opbreken, belsuiten we spontaan de zuidelijke en oostelijke varianten ook nog te doen – en plotseling staat de zon boven ons. We wandelen over de bergrug naar het Sennjoch voordat we het panoramapad terug naar de gondel nemen. Die doet zijn naam echt eer aan.

Conclusie na de eerste dag: kort, maar heel leuk. We verheugen ons nu al op de andere via ferrata’s in het Stubaital!

Klettersteig oefenen Kreuzjoch Stubai Tirol

Dag 2: Fiets & klim naar de Franz-Senn-Hütte: Höllenrachen en Edelweiss klettersteig in de Stubai

Vandaag wordt een sportieve dag, want we hebben ons voorgenomen twee via ferrata’s te doen en naar de start te fietsen in plaats van wandelen. Daarvoor huren we e-mountainbikes bij Sport Stubai in Neustift. We trappen gestaag omhoog naar de Oberissalm. Het pad is vrij lang, maar met de beek naast ons, de geur van nat weidegras en het steeds woester wordende landschap gaat de tijd snel voorbij.

We beginnen bij de Franz Senn Hütte met de Höllenrachen klettersteig – en de naam verklapt al een beetje hoe de ervaring zal zijn. We lopen boven een ruisende gletsjerbeek langs, klimmen over touwbruggen, klauteren langs de rand van de kloof, voelen soms de druppels tegen onze benen spatten. Een geweldige mix van water, rotsen en sensatie – maar nooit heel erg moeilijk. De nieuw gebouwde passages zijn goed doordacht en zeer toegankelijk.

Na een korte pauze op de weide (dat uitzicht!) lopen we naar het begin van de Edelweiss Klettersteig. De rotsen worden steiler, de route technischer. We klimmen omhoog over platen en pilaren – en overal tussen de rotsen: edelweiss! Niet een paar, maar heel veel. Hele mini-bosjes pluizige sterretjes.

Eenmaal boven zijn we super enthousiast – over het uitzicht, de rotsen en de route. Vanaf hier is het mogelijk om meteen door te lopen naar de top van de Rinnenspitze, maar we besluiten af te dalen – we hebben zin om Kaiserschmerrn bij de berghut te eten. Fluffy, goudbruin, met appelmoes en zurige cranberryjam – hij smaakt dubbel zo lekker in de zon. Op de terugweg fietsen we bijna geruisloos door de late middaguren terug naar het dal.

Klettersteig Höllenrachen Stubai Tirol

Edelweiss klettersteig in het Stubaital

Bonustip: Omdat we nog tijd hebben, nemen we spontaan de bus naar Mieders naar de zomerrodelbaan. Nadat we met de Serlesbahn omhoog zijn gekomen, racen we daarna naar beneden in de geul – 640 meter dalen we af, op bijna 3 kilometer met een snelheid van ongeveer 42 km/u – het puurste “Wiiiiiihoeeee!” aan het einde van deze leuke dag. De rit met de zomerrodelbaan was zelfs gratis voor ons omdat we de Stubai Super Card in het hotel hadden gekregen. Hiermee konden we ook gratis gebruik maken van de kabelbanen en gondels in het Stubaital.

Dag 3: Elfer Nordwand & Elferkofel – dubbele klettersteig-ervaring met Dolomietengevoel in het Stubaital

De volgende ochtend hebben we een klein beetje spierpijn – maar we zijn super gemotiveerd . Vandaag staan er twee via ferrata’s bij de Elfer op het programma. Dit is de dag waar ik het meest naar heb uitgekeken, want ik wilde al heel lang de Elferkofel klettersteig in de Stubai doen. We nemen de gondel van de Elferbahn omhoog, lopen langs de Elferhütte en dan over een alpien wandelpad naar het begin van de Nordwand-klettersteig. De wandeling erheen is alleen a spectaculair. Rotsen, steenslag, bergdennen, duizenden bergtoppen op de achtergrond – het geheel heeft bijna iets weg van de Dolomieten. Aan het begin avn de via ferrata gaat het er serieus aan toe: we starten met een onbeveiligde klimpassage, die echter goed te doen is, daarna beginnen de staalkabels. Eén passage aan het begin is een beetje heikel vanwege steenslag – daar zijn we extra voorzichtig, maar lopen er ook vlot doorheen.

Het sleutelstuk is een lastige C/D-passage (de oorspronkelijke route door de “schoorsteen” is zelfs D/E), maar het is goed te doen met de nieuwere route om de schoorsteen heen. Deze klimpassage is zeer geëxponeerd. “Gaat het?” vraagt Patrick. Absoluut. Ik heb veel plezier, maar ook een beetje respect als ik over een 20 cm brede rots loop voordat we de steile wand weer ingaan. We voelen de rotsen, de concentratie, het aangespannen gevoel in onze armen. Het voelt zo goed. We klauteren nog een stukje zonder touw over lose rotsen en dan is het tijd voor de laatste spurt omhoog: een bijna verticale wand naar de top van de westeljike Elferturm. En dan een grandioos uitzicht – wat een finale!

Vanaf de top gaan we eerst een stuk terug naar beneden langs de verticale wand en dan via een gat in de rotsen (!) naar het begin van de volgende via ferrata: de Elferkofel klettersteig. Deze is een stuk langer. De klim strekt zich uit over talloze kleine torens, smalle richels en beveiligde rotsoversteken. We bereiken de top van de Elferkofel, een van de Seven Summits van Stubai. We komen onderweg andere klimmers tegen, maken even een praatje en gaan dan weer verder. De klim is een echte uitdaging. Maar ik hou van via ferrata’s zoals deze, die steeds weer omhoog en omlaag gaan. En de uitzichten zijn absoluut geweldig. Vlak voor de Zwölferniedersattel pauzeren we op een grashelling, kijken uit op de Habicht en laten alles bezinken. De terugweg via het panoramapad naar de Elferhütte is ontspannen en landschappelijk prachtig – ideaal om deze dag en de hele tocht relaxed af te sluiten.

Elfer Nordwand klettersteig en Elferkofel klettersteig

Conclusie: Drie dagen, vijf klettersteigen – Stubai heeft geleverd

We voelen echt wel dat we drie dagen flinke tochten hebben gemaakt – maar zijn gelukkig. Mist, zon, gletsjerstromen en bergkammen: onze dagen in het Stubaital waren intens en precies wat we zochten. De mix van sportieve uitdaging, natuurbeleving en lekker eten in berghutten maakt het Stubaital in Tirol echt perfect voor klettersteigfans. En nu? Ik heb zin in meer. Misschien de andere zes toppen van de Seven Summits Stubai? Wie weet.